Geïnspireerd door medebloggers als Gonny en Jorien heb ik een nieuwe categorie aan dit weblog toegevoegd. Ach ja, nu ‘k toch alles aan het verbeteren ben . Vanaf vandaag vind je op dit blog niet alleen koffie- maar ook andere recepten. Om te beginnen, m’n avondeten van vandaag: Bramborové placky / bramboráky / bramboráčky / cmunda… oftewel Boheemse pannenkoekjes. In een eigen variant op het recept van De Rode Leeuw. Eet smakelijk!
(more…)

Lieve allemaal!

Geveld door de griep (met onstoken amandelen en luchtwegen) kan ik helaas nauwelijks werken/studeren… wat ik echt erg vind, want mijn werk is toch het meest interessante aan mijn leven! Maar ‘k heb al wel een nieuwe pagina over mezelf on-line gezet. In deze stijl wil ik alledrie de websites (muziek, keramiek en weblog) samenvoegen, met meer voorbeelden van mijn werk - ook het journalistieke - erbij. Idee?

Witlof van  Martine en een kopje van Timon 

P.S.
Nieuwe knipseltjes komen eraan, onder meer Brabant Cultureel, 20something, Vrouw en Yunomi. :D 

Vanavond is het dan eindelijk zover - Esmeralda organiseert een loghop en ook ik mag meedoen . Hieronder lees je wat ze over dit weblog schreef. Dank je wel, Esmeralda! Ennuh, loghoppers, natuurlijk zijn jullie ook meer dan welkom op http://modernklassiek.blog.nl én op www.encoremagazine.nl

Haar naam is Martine en haar doel in het leven is het promoten van klassieke muziek, met behulp van moderne technieken. Het maken van muziek & kunst is haar manier om het leven te vieren.

“Don’t dream your life, live your dream” is jarenlang het motto van haar log geweest. Dat probeert ze nog steeds; hopelijk kan ze daarmee andere mensen inspireren hun dromen uit te laten komen. Natuurlijk gaat haar log ook veel over haar doel in het leven. Ze post er informatie over recente projecten, kijkjes achter de schermen bij E!M (soms met voorproefjes), filmpjes, foto’s en allerlei knipsels uit kranten en tijdschriften.

Je kunt Martine nu al vinden op  http://www.martinemussies.nl

Lieve allemaal!

Zoals de meesten van jullie misschien al weten, leef ik van mijn pen. Hoewel ik me eigenlijk nooit zo noem, verdien ik een groot deel van mijn inkomsten als free-lance journaliste. Dat is eigenlijk best vreemd, omdat ik nooit de ambitie gehad heb om de journalistiek in te gaan… maar de drang om te schrijven is kennelijk gewoon te groot!

Schrijven is niet alleen mijn manier om mijn leven op de rails te houden, maar ook gewoon fijn werk. Lekker met mijn Acertje in de trein, genieten van het voorbij flitsende landschap. Of zoals nu: bij Bagels & Beans in de Biltstraat. Daar was ik overigens pas één keer eerder, met Ann, maar het filiaal in Amsterdam, tegenover het oude cons ken ik van leuke middagen met Claudia en Astrid. Maar het bevalt me goed! Meestal schrijf ik over muziek en kunst. Vandaag over tekenfilms. Echt waar. Omdat Plug Out me vroeg naar mijn culturele herinneringen aan the 80’s.

Van de roaring 80’s herinner ik me vooral de vele optredens met het kinderkoor, Multiple Voices. Dat waren mijn eerste actieve ervaringen met cultuur. De eerste passieve kwamen via de beeldbuis. In het begin hadden vooral schattige wezens mijn voorkeur, Little Ponies, Troetelbeertjes, Freggles, Snorkels en Gummiberen - over wie ik op de kleuterschool eens een liedje zong voor alle papa’s en mama’s, waaraan ik nu nog herinnerd word - “je was toen zo lief!”. Eind jaren ‘80 keek ik naar Nils Holgersson, David de Kabouter en vooral… Pippi Langkous. Ooit vroeg een juf me wat ik later wilde worden. Domme vraag. Ik word de maffe, eigenwijze, superslimme en altijd zingende Pippi, natuurlijk! En is dat niet bijna gelukt? 

Binnenkort te lezen in het Noordhollands Dagblad. Ben ik dan toch een journaliste? De titel van dit blog is een citaat: “Je kan een mens niets leren; je kan hem alleen helpen het zelf te ontdekken in zichzelf”. Was getekend, Galileo Galilei, inderdaad, de man waarover deze dansvoorstelling ging. En deze wijze woorden kwamen via Twitter tot mij. Zit er een journalistiek zelf in mijn zelf? De tijd zal het leren…

Vraag van de week: wat herinneren jullie je nog van de jaren ‘80?

Witlof van  Martine en een kopje van Timon