Eén oude vriend is beter dan twee nieuwe

Het weerzien met Reinier en Natascha was heerlijk hartelijk. We gingen door waar we gebleven waren. Zoals Reinier zei: “het voelt of jullie maar vijf minuutjes weg geweest zijn”. Alleen aan Kolja en Vera kon ik zien hoe lang een jaar eigenlijk is; de kinderen zijn zo gegroeid!

Natasha had met weinig ingrediënten een fantasievol en superlekker welkomstmaal bereid: courgettepannekoekjes, kaaspastijtjes en salade – alles van groenten uit haar eigen moestuin. Haar datsja en tuin zijn echt prachtig, zo mooi en sfeervol… wat een contrast met enkele meters verderop, de datsja van Sergej.

Wij – de Nederlandse invasie – brachten Heineken en cadeautjes mee, onder meer speelgoed dat de vader van Reinier ons opgestuurd had, Zweedse DVD’s (Wallander en Lilia4ever) en ’n zelfgemaakte keramische broche voor m’n lieve vriendin. We namen samen ’t leven door, lachten, speelden pingpong en “krukkenvoetbal” (Reiniers woord) en ik voelde me helemaal thuis. ‘k Genoot – won met alles – en fantaseerde erover om $ 7000.- te vinden of te winnen, want dat is de prijs van een datsja, volgens Sergej.

Maandag met de elektrietskaja naar Pieter. Toen ik uit de boemel het station inliep voelde het alsof ik van een verre reis weer thuis kwam – in plaats van andersom. Leuk, fijn, gezellig, al die kraampjes met letters & lekkers. Als vanouds de metro in, overstappen bij ’t Technologisch Instituut – waar je als je geluk hebt Irina Koleshnikova ontmoet – om op de Nevski te komen. Vanaf Gostini Dvor liepen we naar de markt waar ik vorige keer zoveel Russische boerinnenkleding kocht. Geen musea of concerten vandaag, alleen maar slenteren, struinen en zwerven. Winkeltjes kijken, foto’s maken en de Pravda lezen boven ’n kopje honingthee met melk. Zalig. Mag ik hier blijven, alstublieft?