Archive for the 'pers' Category

Uit de oude doos…

[UPDATE: de blogs over mijn leventje in Bakoe komen binnenkort on-line, hier én op FemaleFactor, maar eerst nog even dit…]

Vannacht vond ik ineens een DVD terug die nog ontbrak op deze website. Het is een documentaire over altviolist Mikhail Zemtsov, met daarin onder andere een registratie van de leerzame masterclass die Karin en ik bij hem volgden. Voor wie het niet wist: Karin van Kooten is een klassiek geschoolde jazzvioliste en vertelt daarover in E!M9. Ze was destijds één van de twee violistes uit ons pianotrio Intermezzo, onder andere in een masterclass en concert met het Storioni Trio. Behalve in pianotrio Intermezzo zaten Karin en ik ook samen in een jeugdorkest en een strijkersensemble. En… vormden we een duo! Waarin ik soms cello, maar meestal piano speelde. Inmiddels is Karin naar Vlaanderen verhuisd, maar een paar maanden geleden stonden we ineens weer samen in het Valkenswaards Weekblad. En vannacht heb ik - for good old times’ sake - even wat stills van de DVD gemaakt. Enjoy! ;-)

Filed under: fotootjes, muziek, pers, piano, workshops | 12 Comments | #

première Kim

Lieve allemaal! http://cherryfizz.nl/wordpress/wp-includes/images/smilies/wave.gif
Gisteravond was de première van de (tv-)speelfilm Kim, waarvoor ik samen met Chris, Ilona en Werner de filmmuziek speelde en schreef. (Klik hier voor een nog te plaatsen knipsel. ) Helaas kon ik niet op het rodeloperfeestje zijn, maar hopelijk mag ik gauw een stukje film mét muziek op deze site plaatsen. Een klein voorproefje vind je al op de nieuwe cellopagina. To be continued…! ;)
Witlof  van Martine en kopjes van Timon :cat: en Zwartwitje 

Filed under: cello, componeren, muziek, pers | 7 Comments | #

Dance first. Think later. It’s the natural order.

…was getekend, Samuel Beckett! ;)

Lieve allemaal!

Zoals jullie zien ben ik m’n weblog aan het bijwerken. Het laatste Twitterfilmpje staat er al, net als het interview van supersite 20something. Ik hoop dat jullie ook op die logjes willen reageren. http://cache.hyves-static.net/images/smilies/default/smiley_schamen.gif Hieronder vindt je een oud interview, van toen ik nog niet eens was begonnen aan Barokdans.nl en lang voordat ik mee mocht doen aan Anno Domini in Sint Petersburg. ;) Maar omdat de rubriek “Ik & mijn sport” op Shirley’s site niet meer bestaat, leek het me wel leuk het stukje hierheen te kopiëren. Doen jullie ook aan sport en/of dans? :D

Meer knipseltjes komen eraan… en ook de E!M-site wordt flink geüpdate! ;)

Witlof van Martine  - en een kopje van Timon :cat:

http://martinemussies.nl/wp/images/ornament.jpg

Ik & mijn sport: historisch dansen

BRON: www.styleguide.nl

Welke sport beoefen je en hoe lang doe je dit al?

Ik zit op Renaissance- en Barokdansles! Dit is mijn tweede jaar, ik ben vorig jaar september begonnen. Ik hield altijd al van dansen en barok is mijn lievelingsmuziek, dus toen ik hoorde dat Dorothée Wortelboer barokdansles geeft vlak bij mij in de buurt… toen moest ik wel een keertje komen kijken! En sindsdien ben ik het alleen maar leuker gaan vinden.

Wat doe je precies in zo’n dansles?

Vanaf de 15e eeuw zijn dansbeschrijvingen op schrift overgeleverd, vaak met een (basale) muzieknotatie er bij. Op basis van deze bronnen maakt Dorothée gereconstrueerde of zelfs helemaal nieuwe choreografieën. En die studeren we in met de groep! Dorothée leert ons alles pas voor pas aan en we krijgen de dansbeschrijvingen en een cd mee om thuis te oefenen. Ook oefenen we regelmatig bepaalde passen los en natuurlijk begint elke les met een warming-up, ook op mijn lievelingsmuziek!

Dans je op een hoog niveau?

Nóg niet! Ik heb op hoog niveau gedanst in andere stijlen, maar moest voor historische dansen natuurlijk weer opnieuw beginnen. Na een jaar in de beginnersgroep mocht ik het van Dorothée een groep hoger proberen, “intermediate” zoals dat zo mooi heet. Daar doen we Italiaanse dansen uit de 15e eeuw en dat is weer heel anders, maar minstens zo mooi als de latere dansen. Ik merk wel een niveauverschil - na de eerste les had ik flink spierpijn! Fijn dat we ook echt veel leren over de geschiedenis en dat we steeds gedetailleerder naar onze bewegingen gaan kijken.

Ook bij de beginnersgroep leer je al dansen die heel mooi zijn om te zien! Dit jaar heet de beginnerscursus “Reien en Kontradansen” en daar doen ze dansen van de Middeleeuwen tot de 18e eeuw. Vorig jaar deden wij bijvoorbeeld Mr Beveridge’s Maggot - een hele leuke dans die ook
in de verfilmingen van Pride & Prejudice en Emma te zien is.

Na deze groep wil ik dolgraag naar de vergevorderde groep… dat lijkt me echt geweldig! Hopelijk kan het volgend jaar of het jaar erna. Als het me maar lukt om alles te onthouden, mijn armen te ontspannen én mijn evenwicht te bewaren… ik oefen trouwens ook thuis mijn passen, zodat ik me minder vaak vergis in de les, maar dat is niet verplicht; en is geen huiswerk of zoiets.

Het aller- allerliefst zou ik ooit dansen in Fiori di Folia, de (semi-)professionele dansgroep. Dat is echt een droom van me! ‘t Zal nog wel even duren, als het al lukt om daarin terecht te komen… als je het over “hoog niveau” hebt… maar ach, we zien wel en ik heb de tijd, de dansers in Fiori di Folia zijn allemaal een stukje ouder dan ik, hihi.

Als je meer wilt weten over de geschiedenis van de dans, neem dan vooral een kijkje op de site van Dorothée’s dansgroep: www.fioridifolia.nl of lees het artikel over dansen in E!M12 (vanaf blz. 1071)

Filed under: dans, filmpjes, pers | 17 Comments | #

Als Nederlander in Rusland

BRON: www.20something.nl

Esther van 20s had het genoegen om zich te verdiepen in het leven van Martine Mussies voor een 20something Interview! En er is bij Martine genoeg om je in te kunnen verdiepen. Zo woont ze in Rusland en spreekt ze Russisch, studeert ze Slavistiek, zet ze zich in voor dierenrechten en heeft ze een tijdje in een blokhut gewoond. Verder is ze erg geinteresseerd in klassieke muziek en geeft ze zelf optredens en concerten.

Hoog tijd om Martine eens de hemd van het lijf te vragen over haar bewegelijke leven!

Martine, allereerst: leuk dat we je mogen interviewen! We zien dat je nu al twee maanden in Rusland woont, hoe ben je daar in hemelsnaam beland?MM
Gewoon met het vliegtuig. Wink Alweer 2 jaar geleden werd ik zo verliefd op de Russische muziek, literatuur, kunst en taal, dat ik besloot om na mijn muziekstudie vakken over Russische te gaan volgen aan de Universiteit Utrecht. Maar ik wilde meer! Sinds september 2007 ben ik hoofdvakstudent Slavistiek aan de Universiteit van Amsterdam. Het ging steeds harder kriebelen, elke keer dat ik in Rusland was wilde ik er eigenlijk blijven, want er is hier zoveel meer aandacht voor kunst en muziek en het onderwijsniveau ligt veel hoger. En als de droom maar groot genoeg is… dan komt de rest vanzelf.

Doorslaggevend voor mijn vertrek was mijn wens de Russische muziek dichter bij de Nederlandse jongeren te brengen. Ik ben bezig met een speciaal themanummer van Encore! Magazine en met de website www.russischdagboek.nl. Hopelijk kunnen mijn projecten weer wat mensen in Nederland inspireren zich eens te verdiepen in de rijke Russische cultuur. Dat is echt heel belangrijk voor me, dat ik vast kan leggen wat waarde heeft (er is al zoveel rommel in de wereld) en een doorgeefluikje kan zijn voor de generatie net onder mij. Nu ik mezelf helemaal onderdompel in het Russische muziekleven kan ik daar natuurlijk veel beter over vertellen dan vanuit mijn atelier in Utrecht.

Wat een bijzondere roeping om dat als jongere te gaan doen! Ben je daar de hele dag mee bezig? Hoe vul je je dagen daar in Rusland?
Op de filologische faculteit volgt onze klas een waar inburgeringsprogramma, met elke dag lessen. We hebben vakken als ‘cultuur’ en ‘krant’ (mijn favoriet), maar ook spreekvaardigheid en grammatica. Daarnaast volg ik – natuurlijk – muzieklessen, ik mag de studenten Duits en Nederlands helpen en ik ga ook meedoen aan een festival met workshops historische dans. Alles is in het Russisch en dat is hard werken! De docentes ratelen maar door en je moet echt actief meedoen om het bij te houden. Daarnaast krijgen we veel huiswerk, ik ben er elke avond nog zo’n drie tot vier uur mee bezig.

Naast die studies werk hier ook als muzikant en musicologe. Ik schrijf vooral veel over klassieke muziek en maak allerlei websites. Verder heb ik een paar weblogs, onder meer voor Radio 4 en Dancer Magazine. Last but not least ben ik ook hier alvast literatuur aan het verzamelen voor mijn promotieonderzoek, waarmee ik na de zomer mag beginnen via de Roosevelt Academy.

Het klinkt alsof je je daar geen minuut hoeft te vervelen! Lijkt me en behoorlijke cultuurshock om opeens in Rusland te gaan wonen. Wanneer heb je de keuze gemaakt om daar te gaan wonen?
De eerste keer dat ik hier was. Dat was zo overweldigend, ik moest vreselijk huilen toen mijn vakantie afgelopen was. Toen heb ik mezelf beloofd dat ik terug zou komen en dan voor langere tijd. En nu is het dan eindelijk zover! Smile Ik vind mezelf echt een bofkont dat ik deze kans heb gekregen!

Natuurlijk ging er ook een boel fout, vooral de eerste weken liep alles in de soep. Serieus, het leek wel een kunstproject of wetenschappelijk experiment: “Wat er allemaal mis kan gaan in Sint Petersburg”! Mijn bagage kwam niet mee, dus ik werd direct in het diepe gegooid op het vliegveld. Daar sta je dan, in je beste Russisch uit te leggen hoe een backpack eruit ziet! Gelukkig is mijn rugzak uiteindelijk nagekomen uit Helsinki – geplunderd en wel. Daarna begonnen de problemen pas echt… o.a. rond visum, huisvesting en betalingen. Ik werd mijn huis uit gegooid – letterlijk, een vrouw stormde mijn kamer in en begon lukraak kledingstukken de gang in te werpen – en iemand stal mijn mobiel, die ik juist nodig had omdat mijn telefoonkaart niet bleek te werken voor internationale nummers… en de meest recente ramp was gisteren om drie uur ’s nachts, toen onze badkamer volledig uitbrandde.

Maar ach, waar zou ik me nog druk om maken, als ik elke dag langs de Neva naar de uni loop, met uitzicht op de Hermitage en de Admiraliteit, de sneeuw krakend onder mijn schoenen… terwijl ik continu de mooiste taal van de wereld spreek? En elke avond de mooiste musea, concerten en balletten mag bezoeken?

Ohnee wat een drama! Toen je dat allemaal meemaakte, miste je Nederland toen niet enorm? Mis je Nederland sowieso wel eens? Of GTST? Drop? Stroopwafels? Frikadellen? Je familie en je vrienden?straatbeeld2
Met vrienden en familie babbel ik regelmatig via Skype – dat is echt een uitkomst. Ze voelen daardoor ook helemaal geen 3000 km verderop, maar slechts een paar muisklikjes van me verwijderd. Met GTST heb ik niets, net zo weinig als met frikandellen… (ben sinds mijn 11e vegetariër), maar drop en stroopwafels, ja, dat zou best lekker zijn… Ik had ze trouwens ook meegenomen uit Nederland, voor een goede vriend van me, de schrijver Reinier Jans, die al meer dan tien jaar in Sint Petersburg woont. Als je dat leuk vindt, neem dan eens een kijkje op zijn website. Misschien mis ik dat toch wel een beetje aan Nederland, de stroopwafels en dropjes. Want ik at ze in Nederland echt niet veel, maar hier denk ik er wel aan, haha. Wat ik hier in de stad wel erg mis is het fietsen, dat kan hier echt niet, zou suicidiaal zijn om te proberen! Gelukkig fiets ik wel af en toe bij de datsja van Reinier en Natasja.

Het is eerder andersom, veel wat ik miste in Nederland vind ik hier Smile Muziek, kunst, ballet, literatuur, natuurlijk is dat er in Nederland ook, maar niet op deze schaal, niet zo goedkoop en vooral: het is in Nederland een veel kleiner clubje dat trouw de Vrijdag van Vredenburg en/of de Zaterdagmatinée volgt. Als ik een willekeurige leeftijdsgenoot in Nederland vraag naar een klassieke componist is de kans groot dat hij/zij me glazig aankijkt. In Rusland kun je in de metro heerlijke gesprekken hebben over de verschillende componeerstijlen van Prokovjev, gewoon, met een toevallige voorbijganger. Daardoor heb ik het gevoel dat mijn kunstenaarsziel gewoon *klikt* met de Russen.

Dus nee, eigenlijk mis ik Nederland niet zo – en alles wat ik mooi en goed vindt aan Nederland zit natuurlijk ook in mij. Op het moment dat ik vertrok was Nederland voor mij niet zozeer saai, maar gewoon heel erg Nederlands. Ik wist wat ik kon verwachten, veel dingen lagen vast. En om me heen ging het steeds vaker en meer over een eigen huis, een mooie auto, een goede baan en andere zaken waar ik zelf niet zoveel mee op heb. Hier in Rusland vind ik meer mensen voor wie ziel, karakter, muziek en kunst het belangrijkste zijn – vele malen belangrijker dan geld en auto’s. Thuis voelt al heel ver weg en heel lang geleden… en als ik dat woord gebruik denk ik als eerste aan mijn kamer hier in Piter!

Je klinkt heel gepassioneerd over Rusland, alsof je daar echt alles hebt gevonden wat jij als persoon heel belangrijk vindt. Ben je van plan om er voor altijd te gaan wonen? Wat zou je kiezen als je tussen Rusland en Nederland moest kiezen?
Als ik nu zou moeten kiezen, zou ik voor Rusland gaan. Het voelt alsof mijn kunstenaarsziel gewoon beter past in dit land. Maar om eerlijk te zijn kan ik niet zoveel met woorden als “altijd” en “later”. Natuurlijk wordt me hier dagelijks naar gevraagd, maar een echt antwoord heb ik niet. Waarom zou ik me ergens moeten settelen? Er zijn zoveel mooie plekken op de wereld! Ik heb ook in Stockholm gestudeerd en daar zou ik ook kunnen wonen.

mm2

Maar voorlopig zit ik hier prima. Ik vind het heel erg dat mijn visum af zal lopen. Ik kan nog niet helemaal bevatten dat ik dan weer weg moet, terug naar “huis”, want het voelt hier nu als mijn thuis. Ik weet zeker dat ik weer heel hard zal gaan huilen op de dag dat ik weer in de grote ijzeren vogel stap… maar je moet reizen als je jong bent om te leren waar je oud wilt worden.

Spreek je ondertussen al vloeiend Russisch? Of is het behelpen in het Engels?
Nee, ik spreek de hele dag Russisch, maar vloeiend, dat durf ik niet te beweren. Ik kan me ermee redden, maar maak nog veel fouten. Het is wel in korte tijd veel beter geworden, daar ben ik blij mee. Nu vallen alle regeltjes van de lessen in Nederland eindelijk op z’n plek – niet alleen door de colleges aan de universiteit, maar vooral door het dagelijks leven. Maar het geeft eigenlijk niet dat ik soms onregelmatige werkwoorden regelmatig vervoeg en fouten maak in de naamvallen, het belangrijkste is dat we elkaar begrijpen, toch? Ook al is mijn Russisch verre van perfect, ik heb er al veel vriendinnen mee gemaakt en veel interessante muzikanten en componisten geïnterviewd in hun moedertaal.

*Alles al in het Russisch, dat is wel heel knap. Je wordt meteen in het diepe gegooid? Hoe lang woon je ondertussen al in Rusland?
Twee maanden en dat voelt heel dubbel: soms als twee dagen, een ander moment als twee jaar.

Zoals we kunnen zien bij het onderdeel “Pers” op je weblog, timmer je lekker aan de weg. Kan je in het kort vertellen waar we jou allemaal van zouden kennen?
Mijn doel in het leven is het promoten van de klassieke muziek, met behulp van moderne technieken. Over alle projecten die ik voor dit doel ontwikkel mag ik soms vertellen in kranten en tijdschriften. En op websites, zoals nu voor 20something! Daar ben ik echt heel blij mee, dank je wel! Het meest ben ik in de media geweest met Encore! Magazine, mijn jongerentijdschrift over klassieke muziek (zie encoremagazine.nl ) en met mijn optredens en concerten. Daarnaast zijn er ook een paar mooie reportages gemaakt over mijn kleding, over de blokhut waar ik een tijdje in gewoond heb en word ik nu af en toe geïnterviewd over mijn leven in Rusland. Last but certainly not least zet ik me in voor dierenrechten en voor meisjes en vrouwen die door hun partner mishandeld worden… hopelijk kunnen mijn verhalen anderen inspireren ook hun leven mooier te maken!

*Tussen het afnemen en het publiceren van dit interview heeft een aanzienlijke tijd gezeten, daardoor zou het kunnen dat niet alle informatie volledig up to date is!

Filed under: Rusland, Russisch, pers, studie, studies, thuis? | 9 Comments | #

Orchid of Life’s Weblog

orchidoflife.jpg
Ze is coach en levenskunstenaar, staat altijd klaar met een paar inspirerende en opbeurende woorden, helpt anderen lachend aan de liefdes van hun leven en geniet van al wat ze onderneemt. Haar naam? Die is al even mooi en exotisch als haar uiterlijk: Chungmei.

Chungmei werkt onder de naam Orchid of Life en schrijft als Lifecoach ook artikelen - zoals voor SoChicken - om op die manier meer mensen te coachen op een grotere afstand (iets wat ze ook doet met haar project LoveCookie). Ik heb erg veel bewondering voor haar werk en persoonlijkheid. Haar blogs en tweets hebben al ontelbare malen een glimlach op mijn gezicht getoverd! :D

Gisteren was ze zo lief om als verrassing een stukje over E!M te schrijven op haar weblog. Jullie begrijpen vast dat ik zo trots ben als een pauw! ;)  Het stukje plak ik hieronder, met een screenshot. Reageren kan hieronder, maar ook op de site van Chungmei zelf! *hint*

Chungmei, bedankt!

Encore!Magazine door Martine Mussies

juli 31, 2009

 


Encore!Magazine
 is hét jongerentijdschrift over klassieke muziek. Multimediaal en in een oplage van meer van 4000 exemplaren wordt E!M ook als lesmateriaal gebruikt op middelbare scholen in Nederland en Vlaanderen. E!M bestaat uit het tijdschrift zelf, een communitysite, een discussieforum, lesbrieven, weblogs, filmpjes en natuurlijk muziek!

Martine Mussies is de dame die achter dit inspirerende tijdschrift zit. Neem snel een kijkje!Over Martine kan ik nog meer vertellen, maar ik zou zeggen: neus zelf eens rond op haar websites en lees het werk van deze veelzijdige vrouw.

Filed under: Encore!Magazine, links, pers, websites | 5 Comments | #

Je leven als Kunst

Onlangs mocht ik, samen met Jelle Hermus, een gastblog schrijven voor één van mijn favoriete websites: SoChicken. Ik heb Jelle per mail verteld over mijn ervaringen met en over het boek “Je leven als kunst” door componist Robert Fritz. En hij heeft daar een positief logje van gemaakt. Natuurlijk ben ik apetrots, dat ik nu zomaar tussen mensen als Chungmei sta!  Hieronder maak ik even een kopietje van het stuk. O, en veel nieuwe stukjes staan ook op de E!M-site… *hint* ;-)

Je Leven als Kunst

Een simpel boek veranderde haar leven ingrijpend. Ze kreeg de kunst van het leven onder de knie. Lees hoe Martine uit een moeilijke situatie krabbelde en weer van het leven leerde houden.

Het leek wel een sprookje

“Mijn leven leek een sprookje: een knappe man, drie schattige zoontjes, een mooi groot huis aan de rand van het bos en een muzikale carrière waar anderen jaloers op waren. Maar achter die façade ging alles mis: mijn partner werd agressief, bleek vreemd te gaan en pikte het niet dat ik zo’n warme band met zijn zoontjes kreeg, omdat hij die niet had. Ik liep vast op het conservatorium. Doordat ik niet bij de standaardweg paste lukte het me steeds minder goed mijn liefde door te geven. Ik was onrustig, wanhopig en ongelukkig.

Een straaltje zonneschijn

Op zoek naar wierook om me te kalmeren liep ik een spirituele boekwinkel binnen. Vanuit de kast leek het alsof er een boek licht gaf, een straaltje zonneschijn lichtte het letterlijk uit. Een bekende illustratie van Escher op de kaft, van twee handen die elkaar tekenen. De titel? “Je leven als kunst” door componist Robert Fritz. In de winkel weet ik nog dat ik opgelucht begon te zuchten en te lachen toen ik het boek doorbladerde. “Laat die wierook maar zitten.”

De levenskunst in de praktijk brengen

In dit boek laat Fritz namelijk zien hoe de menselijke geest functioneert in het creatieve proces en hoe je het leven zelf als kunstwerk gestalte kunt geven. Het doorbreekt de status quo en geeft bevrijdende inzichten, die heel revolutionair maar tegelijkertijd ook heel nuchter en ‘gewoon’ zijn. Na het lezen bracht ik deze levenskunst stapje voor stapje steeds steeds meer in de praktijk. Ik besloot over te stappen naar andere muziekopleidingen en begon een eigen muziektijdschrift voor jongeren: Encore!Magazine. Langzaam begon alle energie weer te stromen. Op een zelfs voor mij onverwacht moment liep ik weg bij mijn partner en ik begon een nieuw leven in Utrecht. “De stad die je dromen ondersteunt” - zoals Arthur Japin zegt. Hij heeft gelijk.

Nu vind ik het vanzelfsprekend

We zijn nu drie jaar verder en bij het inpakken voor mijn verhuizing naar Rusland kwam “Mijn leven als kunst” voor het eerst sinds lange tijd weer uit de kast. Ik heb het herlezen en hoewel ik het nog steeds prachtig vind, sta ik verbaasd dat dit boek destijds zo’n eye-opener voor me was. Nu vind ik alles erg vanzelfsprekend, ja, natúúrlijk volg je je intuïtie en doe je wat je hart je ingeeft en nee, natúúrlijk kun je liefde niet beredeneren of uitleggen. De levenskunst die ik destijds zo bewonderde in Robert Fritz, bewonderen anderen nu in mij…”

Filed under: pers, persoonlijk, websites | 14 Comments | #

Russisch Dagboek

Lieve allemaal!

Om het thuisfront op de hoogte te houden van alle avonturen aan de Finse Golf maakte ‘k een nieuwe website met foto’s, verhalen, muziek recepten en knipseltjes - net als in m’n papieren dagboek, maar dan voor iedereen. ;)

De leuke banner is - wederom - gemaakt door Aukje!

Last but not least: bedankt voor al jullie lieve reacties op het Jong Talent Blog op Radio 4 -overmorgen komt er daar weer een nieuw logje on-line! :D

Witlof  Martine

P.S.
‘n Oud stukje Volkskrant on-line: klik. ;)

Filed under: Rusland, Russisch, musicologie, muziek, pers, projecten, reizen, schrijven, websites, werk | 38 Comments | #

Goede voornemens…

…dat is hét thema van de speciale Oud&Nieuw E!M, die binnenkort on-line komt. Maar doen jullie eigenlijk wel aan goede voornemens? Plug-Out, de onvolprezen jongerenpagina van het Noord-Hollands Dagblad vroeg het me (hier vind je dat stukje). Maar eigenlijk heb ik er nog veel meer. Lijstje maken van de top-5? :D

* Compositieles nemen
* Schrijfles nemen
* Eigen ensemble oprichten voor educatieve projecten
* Mijn Engelstalige website verbeteren - daar gaat Myrthe me mee helpen!
* Encore!Magazine internationaal op de kaart zetten, centraal gedrukte exemplaren per land, medewerkers in vaste dienst… http://cache.hyves-static.net/images/smilies/default/smiley_schamen.gif

Overigens is één van mijn wensen voor 2008 onlangs uitgekomen: ScubaSheila interviewde me over mijn leven voor op haar weblog en maakte daar ook twee supermooie fotobewerkingen bij. :D De volledige versie van het interview kun je ook hier lezen. Dank je wel, Sheilahttp://www.precious-love.nl/wp-content/plugins/emotions/images/em01.gif

‘k Wens jullie allemaal een gelukkig, gezond & muzikaal 2009!! С Новым 2009 годом! Счастья, здоровья и любви всем! ;)

Veel liefs vanuit de schone Scheldestad! Witlof http://cache.hyves-static.net/images/smilies/default/smiley_love_heart.gif Martine

& weer wat ouwetjes gevonden: #1, #2, #3, #4.

Filed under: Tagged en andere lijstjes, pers, persoonlijk | 52 Comments | #

Clavichord Genootschap viert 20-jarig bestaan

Natúúrlijk ben ik erg blij dat ik komende maand ook weer in de meidentijdschriften Yes en Fancy mag komen. Maar “het Clavecimbel” is voor mij ook een geweldige stimulans… want dan weet ik weer even, dat ook serieuze muziekliefhebbers iets aan mijn projectjes kunnen hebben. Geeft de burger moed, hoop en dromen voor de toekomst :-)

Filed under: musicologie, muziek, pers, projecten, werk | 12 Comments | #

Arminio

Bibers kijkdoos

Sommigen noemen het frustrerend. Anderen krijgen van het besef juist een rijk gevoel. Maar hoe u er ook over denkt: de muziekgeschiedenis zit nog vol schatten en ondergewaardeerde componisten (denk Leopold Mozart). Eén van de mensen die mijns inziens niet de aandacht krijgen die ze verdienen is Heinrich Ignaz Franz von Biber (1644-1704).

In Encore!Magazine vergelijk ik deze Boheemse violist met Jimmy Hendrix (”maar dan natuurlijk niet op gitaar… de tweede helft van de 17e eeuw was immers de tijd van de grote vioolbouwers!”) en dat levert me een volle mailbox op. Leuk dat andere jonge mensen me vragen om concerttips, maar jammer dat allerlei 14-jarige jochies op zolder “Buster” imiteren, terwijl de lastige scordaturi en het nauwelijks bruikbare uitvoeringsmateriaal voor veel violisten een drempel vormen om “Biber-von-Bibern” te spelen.

Toch krijgen ze een gouden tip, want na onder meer de “Soldiers, Gypsies, Farmers and a Night Watchman” van hun huiscomponist durft een hechte groep musici (consort) de strijd (combattimento) aan te gaan: een productie van Bibers enige overgeleverde dramma musicale! De in Stráž pod Ralskem geboren componist schreef - naast de bekende Missa Salisburgensis en de Mysterie- of Rozenkrans-sonates – namelijk ook niet minder dan zes barokopera’s. Alleen de nooit eerder uitgevoerde Arminio (uit rond 1690-1692) bleef er bewaard, maar ook hij werd door tijd en water aangetast.

Voorafgaand aan de voorstelling vertelt een gepassioneerde Jan Willem de Vriend over het ontstaan van hun nieuwste geesteskind. De afgelopen anderhalf jaar is de facsimile-uitgave in opdracht van het Combattimento Consort Amsterdam in een (makkelijker) leesbaar muzieknotatieprogramma gezet. Het overgeleverde handschrift was namelijk een kopie door een anoniem gebleven tijdgenoot, in een keurig handschrift maar wel boordevol fouten. Daarbij is de muziek zeer summier opgeschreven: er staan bijvoorbeeld geen tempoaanwijzingen in en instrumentatie wordt slechts zeer sporadisch aangegeven. Het puzzelen met de rolverdeling, het toevoegen van nieuwe instrumentale partijen en entr’actes van o.a. Schmelzer en Bertali, het omzetten van enkele scènes en het aanvullen van de ontbrekende tempi en regie-aanwijzingen…. dat alles heeft nu geresulteerd in een ‘Combattimento-versie’ van Bibers Arminio.

Deze soapopera ‘avant la lettre’ wordt geopend door een commedia dell’arte figuur. Harlekijn Erchino, geweldig gespeeld en gezongen door Piotr Micinski, laat vrolijk zingend zijn speelgoed zien: een kijkdoos. Eerst zien we die klein, maar zodra de pias de gordijnen opent, blijkt het hele verhaal zich in erin af te spelen. Regisseuse Eva Buchmann heeft met dat idee een prachtige rode lijn aangebracht in het warrige verhaal. De nar gunt eerst het orkest en daarna het publiek een kijkje door het oog in de wereld van de Romeinen.

Daar worden we meegezogen in een “così fan tutte”-achtige geschiedenis, vol liefdesperikelen en intriges. Zo doen alle vrouwen én mannen: Giulia en Claudia zijn beiden verliefd op Galligola, die op zijn beurt weer gevoelens heeft voor Segesta – de vrouw van de titelheld, die door Germanico (de vader van Galligola) krijgsgevangen is gemaakt. Ondertussen probeert Nerone (Germanico’s tweede zoon, de broer van Galligola) de mooie Giulia te versieren, die echter koppig volhoudt in haar afwijzingen. Erchino zelf zit achter alle vrouwen aan, hij vindt iedereen leuk behalve de vrouw die verliefd op hem is: de min Climmia.Fantasie en realiteit lopen heerlijk door elkaar en na allerhande verwikkelingen neemt de zotte Echino de rol van Cupido op zich en schiet wat pijlen af. Niet alleen op het object van zijn affectie, maar ook op medespelers en orkestleden. Hilarisch. Uiteindelijk wordt Segesta bevrijd en vergiffenis geschonken aan zondaar Calligola, de man die Segesta voortdurend het hof heeft gemaakt. Het verhaal eindigt voor de Romeinen, net als bij de Kelten in de populaire strip, in een groot feestmaal (met vergiftigde kip?). Alles komt weer goed en onze nar sluit af met een aanstekelijk lied.

Het libretto (waarschijnlijk van de hand van Francesco Maria Raffaelini) mag met de platte karakters en voorspelbare scènes wat flauw zijn, de muziek maakt alles goed. Typisch barok, grillig en ontroerend met zigeunerachtige trekken: lang leve Biber!

Jan Willem, Eva en consorten spetteren van enthousiasme, waardoor de verschillende soli soms wel geïmproviseerd lijken. De zangers en zangeressen zijn – hoewel soms met een tikkie teveel vibrato - allemaal overtuigend en goed te horen, een handje geholpen door de prachtige akoestiek van de Goudse Schouwburg. Tel daarbij op de mooie kostuums, het inventieve décor, de onverwachte grappen en de verschillende gebeurtenissen tegelijkertijd (bijvoorbeeld zowel in als op het deksel van de doos) en je verveelt je geen moment. Allemaal komen kijken, luisteren en vooral genieten, dus, van deze pas opgegraven schat!

*Een nieuwe column voor E!M - alle reacties zijn welkom! Verder ben ik nog steeds heel druk, met school, met muziek, met schrijven en met knutselen…. sieraden maken met Lotte (foto’s komen nog), eindelijk op keramiekcursus én scrappen voor in Encore!Magazine :D ! Hoop dat het met jullie net zo goed gaat! xx Martine

Leuke buttons gemaakt door Charlotte!

Filed under: Encore!Magazine, columns, musicologie, muziek, pers | 12 Comments | #